در قرن شانزدهم، هنگامی که امپراتوری عثمانی در اوج قدرت است، و سلطان سلیمان خان قانونی بر سه قاره و هفت اقلیم حکمرانی می کند، در پشت درهای بسته و دیوارهای بلند توپقاپو سرای 300 کنیز در بزرگترین حرمسرای امپراتوری، جدا از دنیای بیرون روزگار می گذرانند. در این جهان بسته، زندگی براساس قوانین خاص و مستقلی می گذرد. در این «گودال مار» زندگی با نفرت و کینه توزی، توطئه چینی و مبارزه بر سر قدرت عجین است. هنگامی که «خرم» را یک دختر تاتار رومی است به حرمسرا می آورند، زندگی عادی و روزمره حرمسرا به یکباره دگرگون می شود. این زن خیره سر و عصیانگر، حاضر نیست مانند دیگران به سرنوشت خود به مثابه کنیز حرمسرا تن در دهد و به قوانین جاری تمکین کند. او با تمام قوا و با اراده ای آهنین می کوشد تا خود را به مرکز قدرت، یعنی به کنار سلطان سلیمان برساند. و در این مسیر برای رسیده به هدف خود به هر وسیله ای متشبث می شود. «خرم» با مهارت تمام، خود را در قلب سلطان جا می کند، توطئه می چیند و هر صدای مخالفی را در گلو خفه می کند. و سرانجام سوگلی خاص سلطان می شود و از محبت و اعتماد کامل وی برخوردار می گردد. قدرت سیاسی «خرم» در مقابل معتمد سلطان روز به روز بیشتر می شود و او باهوش سرشار و بی رحمی و قساوت خود، به زودی در جهانی که تا آن روز دنیای ویژه مردان محسوب می شد و زنان را به آن راهی نبود، به قدرت و نفوذ بی نظیری می رسد.