در اواسط قرن هجدهم، در آلمان رشتهٔ فلسفی نوینی پدید آمد مبتنی بر افکار و ایده‌هایی از بریتانیایی‌ها و فرانسوی‌ها ــ هاچیسن، شافتسبری، برک، دوبو و دیگران ــ و نیز متافیزیک عقل‌گرایانه. این کتاب روایتگر داستان تکوین و تحولات آتی فلسفه زیباشناسی در آلمان است. زیباشناسی فلسفی نه‌تنها در آلمان زاده شد، بلکه تحول این رشته نیز بنا به دو دلیل مشخص عمدتآ به دست آلمانی‌ها صورت پذیرفت. اولا، سنت زیباشناسی آلمانی به شکلی غریب در برابر تأثیرات خارجی بسیار مقاوم بود. نویسندگانی که جزئی از این سنت بودند در مباحثه با یکدیگر از ایده‌های رایج در مباحثات سایر زبان‌ها بهره نمی‌گرفتند، البته به‌جز ارجاعات معمول به فلسفه باستان. ثانیآ، گرچه سنت زیباشناسی فلسفی آلمانی خودبسنده است، فیلسوفانی بیرون از این گفتمان به مفاهیم آلمانی واکنش نشان می‌دادند، بی‌آن‌که خود تأثیر چشمگیری در شکل‌گیری این سنت داشته باشند.کتاب حاضر اهداف گوناگونی دارد. اولا، مواضع اصلی در زیباشناسی فلسفی آلمانی را معرفی می‌کند و از روابط متقابل آن‌ها و تلاششان برای غلبه بر مواضع پیشین یا احیای آن‌ها می‌گوید. ثانیآ، مهم‌ترین چهره‌های این سنت را معرفی می‌کند، آن هم نه تک‌افتاده و جدا از هم، بلکه در بستر روایتی تاریخی.