روش این پژوهش تطبیقی در رویارویی با اندیشه‌ی هایدگر و سنجش خوانش فردید از آن، بازخوانی تأویلی و نقد سرگشتگی‌های فکری و پیامدهای اخلاقی و سیاسی میراث اوست. از هایدگر در بازاندیشی «معنا»ی زمانمند و تاریخمند هستی، درک تازه از امر قدسی و سپهر هنر، نقد سلطه‌ی ذهن‌بنیاد و فن‌سالار، باهم‌ـ‌بودگی در «قرارگاه» هستی و، مهم‌تر از همه، بازاندیشی سبک زیستی دیگر در جهانی شایسته‌ی شأن انسانی و… می‌توان بسیار آموخت. اما باید بتوان «با‌ـ‌و‌ـ‌در‌ برابر» هایدگر اندیشید و نقد پیامدهای «سایه‌ی» آن اندیشه، یعنی «تشخص‌زدایی یزدان‌شناختی» و «تاریخ‌گرایی تقدیری» را فراموش نکرد.