ی‌تا ملکوتی: از زمانی که مهاجرت کردم، لذت نوشتن بدون فکر به ممیزی و سانسور و گذر از وزارت ارشاد و مجوز گرفتن، همواره با من بوده است. اما مدتی است در حال تمرین با خودم هستم که موقع نوشتن از خودسانسوری هم بپرهیزم. اعتراف می کنم که به عنوان زنی که تا سی و دو سالگی در ایران زیسته و با خطوط قرمز و تابوهای موجود در جامعه ی پر از تضاد و همچنان سنتی ایران بزرگ شده، کار دشوار و پرچالشی بوده است. شروع این تمرین سخت، نوشتن رمان «مای نیم ایز لیلا» بود که سه سال پیش در پاریس منتشر شد و این مجموعه داستان به نام «سیب ترش، باران شور» نتیجه تلاش من برای فائق آمدن به خودسانسوری‌ای بود که در ذهن و جانم خانه کرده. نمی‌توانم ادعا کنم که کاملا خودم را از خودسانسوری رها کرده ام اما قطعا این مجموعه از این بابت یک سر و گردن از داستان های دیگرم بالاتر است. و به همین دلیل روشن و صادقانه، قابل چاپ در ایران نیست.