من از خودم یه چیزایی ابداع می کردم. در اصل سرهم می کردم. من تک تک روزهای زندگیم مشغول خلق کردن و ساختن بودم .چه داخل صحنه چه خارج از صحنه . بعضی وقت ها ابداع کردن صبوری می طلبه البته بیشتر وقتها جواب نمی داد چون از بین حدوداً بیست تا نمایشی که در اون دوره توشون بازی کردم حداقل هجده تا از اونا توی همون ده دقیقه ی اول به صورت کاملاً تضمینی بیخوابی رو علاج می کرد، هم خود اون نمایش ها افتضاح بودن هم اینکه من بازیگر تعطیلی بودم و خودمم این رو خوب می دونستم به نظر خودم که همیشه یه بازیگر به درد نخور .بودم من این راز رقت انگیز رو سال های سال توی سینه م حبس کرده بودم.