آدونیس در این اثر به خلق گونه شعرنمایشنامه دست میازد. چراکه در این کتاب از دیالوگ و گفتگو فراوان سود میجوید، و نیک میدانیم که گفتگو و دیالوگ ستون فقرات نمایشنامه است. بنابراین گونه شعر نمایشنامه باعث غنای شعری از جمله چند صدایی (پلیفونی)، خلق جریانها و مناسبات درون شعری شگرفی می شود.گفتیم که آدونیس در این اثر از شکل و فرم نمایشنامه بهره میگیرد و از آن به سوی شعر و شاعرانگی حرکت میکند. به زبان دیگر، آدونیس از امکانات و ظرفیّت و ظرافتهای نمایشی در جهت اعتلای شعر خویش بهره میبرد و هرگز دغدغهی آن نداشته است تا نمایشنامهای شاعرانه بنگارد، بلکه از این تکنیک سود میجوید تا یکنواختی و تکرار و استبداد راوی و "من" استعلایی را بشکند و به "ما" و گفتمان نزدیک گردد. از سویی دیگر آدونیس با این رویکرد، آشکارا در پی استوار ساختن این امر است که میان انواع ادبی دیگر (شعر، رمان، نمایشنامه و ...) در حرکت و جوهر، تفاوت و جدایی نیست؛ چراکه جوهر راستین خودِ " نوشتن و آفرینش" است. آفرینشی که "انسان" مرکز ثقل آن است زیرا وی نیز، بهسان ژاک دریدا باور دارد که تمام هستی و بخصوص "انسان" به مثابه "متن" است که باید از زوایای گوناگونی کاویده و تاویل گردد.
