عمارت رصدخانه، اولین رمان ادوارد کری، روایتی است غریب از ساکنان عجیب یک مجتمعِ در حال فروپاشی. فرانسیس اورمه همراه با والدینش و دیگر افراد ناسازگار و غیرعادی در عمارت های رصدخانه زندگی می کند. رصدخانه که  زمانی یک خانه اجدادی باشکوه با زمین های زیبا بود، اکنون یک بلوک آپارتمانی در حال فروپاشی است. در راهروی مسدود شده زیرزمین، نمایشگاه فرانسیس قرار دارد: نمایشی به دقت فهرست شده و خصوصی از صدها موردی که او دزدیده است، همه آنها زمانی برای صاحبان اصلی خود گرانبها بودند. اما ورود یک مستاجر جدید تعادل ظریف عمارت های رصدخانه را بهم می زند.داستان این کتاب یادآور آثار بکت، یونسکو و میلهاوزر است؛ یک کمدی سیاهِ ابزورد و بدیع. چیره‌دستی نویسنده‌ در این رمان چنان خوش نشسته که جف واندرمر این کتاب را بهترین اثر داستانی‌ قرن بیست و یکم می‌نامد. این رمان بیش از هر چیز درباره‌ی رنج و فقدان است، در پایان اما امید طلوع می‌کند و رنگی دیگر به فضای داستان می‌دهد. طرح داستان ساده است اما احساسات نهفته در زیرمتن کتاب پیچیده. داستانی عجیب اما دل‌نشین دارد و بعید است شخصیت‌های شگفت‌انگیز آن تا مدت‌ها از ذهن خواننده برود.