گزیده‏ای از غزل‏‌ها و شعرهای عاشقانه عربی در سده‌‏های نخستین اسلام است. هدف این است كه نگرش عاطفی شاعران و نمایندگان فرهنگ عربی در اعصار گذشته درباره رفتار با معشوق, خصوصیات معشوق, تحلیل عاشقانه و شعور و احساس‌‏های روابط بین زن و مرد كه پایه عشق است شناسایی شود. به طور كلی در این اشعار با دو مكتب مواجه هستیم: تعدادی از آنها جزء شاعران اباحی هستند, این‌ها در پی ماجراجویی عاشقانه هستند, معشوق‏‌های مختلف دارند و خارج از عرف و نزاكت سخنانی بر زبان می‌‏آورند؛ اما مكتب شعر عذری این‌گونه نیست از ویژگی‏‌های این غزل‏ها صدق, عاطفه, پاكی عبارات و كوتاهی قطعات شعری است. نویسنده دست به گزینش قطعات و غزل‏‌های امروء القیس, جمیل بثینه, عمر بن ابی‏ربیعه, مجنون عامری, بشار بن برد و ابونواس زده و آنها را ترجمه كرده است.