اتاق سرایداری دیوار به دیوار موتورخانه بود. زمستان ها خوب بود، اما تابستان ها می شد کوره ی آدم پزی. یک ساعت هم نمی شد توش تاب آورد. سرجمع بیست و شش متر مساحت داشت و حمام و توالتش فقط با یک پرده از هال و آشپرخانه سوا می شد. دیوارها کاغذدیواری بود؛ اما از بس نم موتورخانه را کشیده بود کاغذهاش جابه جا لک افتاده و ورآمده بود. یک گوشه لحاف و تشک گذاشته بودند و همانجا یک اجاق گاز دو شعله با یک کپسول گاز و این ورتر یک سینک ظرفشویی زنگارگرفته که نصفش رفته بود توی توالت، طوری که وقت قضای حاجت باید مراقب می بودی نخورد پس کلّه ات. پنجره نداشت و تنها راه ورودی هوا تهویه ی سقفی کوچکی بود که موقع کار کردن صدای ارّه برقی می داد و خاموش که بود راه عبور و مرور مورچه و سوسک و مارمولک بود.