کتاب پنچه‌تنتره یا پنج فصل که در ایران به نام کلیله و دمنه معروف شده، حدود 200 سال پیش از میلاد مسیح (2200 سال پیش) به وسیلهی دانشمندی هندی به نام ویشناشرما به زبان سنسکریت نوشته شده است. در زمان انوشیروان (حدود 1400 سال پیش) و به دستور او، این کتاب توسط برزویهی طبیب از زبان سنسکریت به زبان پهلوی ترجمه شد و به ایران آمد. انتقال این کتاب به ایران، داستان زیبا و پرماجرایی دارد. حدود صد سال بعد، این کتاب توسط روزبه مشهور به عبدالله بن مقفع از زبان پهلوی به زبان عربی ترجمه شد، و چهارصد سال بعد از آن، یعنی در سال‌های 530 تا 540 هجری این کتاب به وسیلهی نصرالله منشی از عربی به فارسی ترجمه شد و با نام کلیله و دمنه انتشار یافت. کتاب پنچه‌تنتره تاکنون به بیش از پنجاه زبان دنیا ترجمه شده است. این کتاب در عصر خود یک کتاب سیاسی بوده است. زیرا در آن از زبان حیوانات به رفتار غلط شاهان اشاره شده و کشورداری و رفتار درست به حاکمان زمان گوشزد شده است.