آغاز آشنایی من و "نادر نادر پور" در زمستان پر برف و یخ 1974 بود، و شگفتا که پایانش نیز در زمستان 2000 اتفاق افتاد. این رفتن زمستانی نادر، در واقع ، برای من از دست دادن رابطه ای گرم و آغاز دوره ای سرد را به ارمغان آورد. او گذشته از اینکه سالها همسر و یاری یگانه برای من بود. شاعری یگانه بود. نثرش نیز .شعرش نیز. برای شعر و هنرش حرمتی بسیار قائل بود. نظراتش درباره ی فرهنگ ایران و رویدادهای اجتماعی و سیاسی نیز یگانه بود. تاریخ گواه صادقی است و من باور دارم شهادت خواهد داد که او طی پنجاه سال به فرهنگ و زبان ایران چه خدمت صادقانه ای کرده است. نادر واژه ی "مرگ" را بارها در شعرهایش به کار برده . از مرگ نفرت داشت و دوست داشت زندگی کند.از "آئینه" بسیار سخن گفته، چون آئینه را ناظر بی غرضی می دانست که می توانست مارا به خودمان نشان دهد. و این سالها واژه ی "غربت" بسیار در شعرهایش تکرار شده. غم "غربت" زخمی عمیق بر دلش نشانده بود. انقلاب او را وادار کرده بود که سرزمُینش را ترک گوید و تبعید را برگزیند. شعرها و نامش را در ایران ممنوع کردند، رابطه ی او را با چند نسل قطع کردند و مخاطبان او را از دستش گرفتند. او در این سالها بسیار رنج برد و من شاهد رنج هایش بوده ام. حالا او در سینه ی خاک غربت آرمیده و اژ رنج هایی که می برد، رها شده . ولی می دانم که حضور ی غایب دارد.می بینید که هر آنچه را گفت به حقیقت پیوسته است، ولی ای کاش خودش می بود. و سرانجام دیوان کامل اشعارش به همت "بیژن خلیلی" و همکارانش به چاپ رسیده است. ولی ای کاش خودش می بود. و ای کاش و ای کاش ... باشد تا در آینده ای نه چندان دور، این شعرها در ایران تجدید چاپ شود. روانش شاد باد که کلامش و نامش برای فارسی زبان ها همیشه زنده خواهد بود.