کتاب مرصادالعباد کتاب کهنی است که در ۵ باب نوشته شده است. باب نخست «در دیباچهٔ کتاب» است و باب‌های بعدی آن نیز به‌ترتیب «در بیان مبدأ موجودات»، «در معاش خلق»، «در بیان معاد نفوس سعدا و اشقیا» و «در بیان سلوک طوایف مختلف» نام دارند. این کتاب مشهور را فردی نوشته که هم‌عصر عطار نیشابوری، مولانا و فخر رازی بوده است. «عبدالله بن محمد نجم رازی» حنفی‌مذهب بود و رگه‌ای از اعتقادات اهل سنت و جماعت نیز در او دیده می‌شد. مرصادالعباد به‌معنای «گذرگاه بندگان» است. نام کامل این اثر «مرصاد العباد من المبدأ الی المعاد» و کتابی است به زبان فارسی درمورد تصوف و سلوک. اگرچه این کتاب در دوران اعتلای نثر فنی نوشته شده، در مجموع انشای آن (چون غالب آثار صوفیانه) به‌نسبت ساده است، ولی نثر آن یک‌دست نیست و گاه تأثیر نثر فنی در آن دیده می‌شود. به مقتضای موضوع کاربرد صنایع لفظی کاستی و فزونی می‌گیرد. مرصادالعباد از آخرین نمونه‌های نثر خوب فارسی است.