ما آدم ها کارهای عجیب و غریبی میکنیم ؛ خودمان را وقف دیگران می کنیم و "همیشه و همه جا" فداکاری را با مفید بودن اشتباه میگیریم. باید دید کدام فهم در گذشته مان در ذهن ما شکل گرفته که چنین واکنشی داریم؟ اگر ندای درونی تان به شما میگوید باید خودتان را پیدا کنید و باید همین حالا چیزی را که واقعا از زندگی میخواهید برای خودتان مشخص کنید, اگر از شما میخواهد چیزی را که برای سال آینده میخواهید و یا حتی همین پنج دقیقه دیگر میخواهید مشخص کنید, باید بدانید که فقط دارید فرصت ها و معجزه لحظه را از کف میدهید و به همین سبب است که زندگی و آنچه باید از زندگی درک کنید برایتان پدیدار نمیشود. ما, آنطور که به ما گفته شده , به دانسته ها نیاز نداریم, چرا که همین دانسته هاست که منجر به خواسته ها و آرزوها و چشم اندازها میشود و دنیای ما را محدود میکند. این ها همان پرده هایی هستند که بین ما و فرصت ها می بندند, چرا که پیش از هر چیز خودمان را به خواسته ها و آرزوها . چشم اندازهایمان محدود کردیم و اجازه جلوه کردن و فرصت های تازه را ندادیم...