ابوعبدالرحمان سلمی در این رساله کلمات روح، سر، قلب، نفس و طبع را به کار می‌برد و این کلمات را از حیث افضلیت میان آنها به همین صورت ترتیب می‌کند؛ ولی به تحدید این الفاظ نمی‌پردازد و به وظیفۀ مدلول هر یک از آنها به دقت اشاره نمی‌نماید؛ چنان‌که این کار را شاگرد و خلف وی ابوالقاسم قشیری کرده است. بدین‌ترتیب سلمی «روح» را در برترین جایگاه و در موضعی قرار می‌دهد که قشیری «سر» را؛ ولی بعضی اقوال خود ملامتیان بدین نکته اشارت دارد که سر را از حیث آنکه محل مشاهده است، افضل همۀ این نیروهاست و این با آنچه قشیری گوید، موافق است. این رساله را ابوالعلا عفیفی تصحیح کرده و مقدمه‌ای مفصل بر آن نگاشته است و علی رضوی آن را ترجمه نموده است.