«شاید برخی از شما بدانید همسر من بازیگری بازنشسته است. او یکی از ستاره‌های تئاتر بود تا آنکه مرا دید و تصمیم گرفت، به‌جای هنرپیشه‌بودن، خانم ماندل باشد.» من تنها زن صحنه بودم، مری بندیکت با ترجمه‌ی گلی نژادی، اثری در حوزه‌ی بیوگرافی محسوب می‌شود. حکایت زندگی هدی لامار؛ بانویی هنرمند که زمانی هنرپیشه‌ای چیره‌دست بود و سپس به بازیگری بزرگ در صحنه‌ی سیاست بدل شد. «زیباترین زن جهان» چیزی نبود که برای او کافی باشد، او بلندپرواز بود و این بلندپروازی را با ثبت اختراعاتی ماندگار کرد. طراحی یک سیستم راهنما برای اژدرهای نیروهای متفقین که از طریق تغییر فرکانس مانع از ردیابی توسط دشمن می‌شد؛ اثری بود که باعث شد نام او در تاریخ ماندگار شود و ردپای فعالیت‌های علمی او در فناوری بلوتوث و وای‌فای نیز به چشم می‌خورد. روایت کتاب من تنها زن صحنه بودم در هفدهم‌مه1933 آغاز می‌شود و تا چهارم‌سپتامبر1942 ادامه می‌یابد؛ روایتی که هم شروعی شورانگیز دارد و هم پایانی درخشان و مخاطب را با خود به لحظه‌های پرهیجان تاریخ می‌برد. این رمان بر اساس زندگی یکی از مهم ترین زنان تاریخ سینما و فرهنگ عمومی و حتی سیاست نوشته شده است و گیرایی فراوانش باعث می شود خواننده همه چیز را از دریچه ذهن لامار ببیند و با تمام وجود احساس کند.