این منظومه در واقع نگاهی حماسی و گاه غمنامه‌وار به شهر تهران است. می‌دانید که در ادبیّات  فارسی، این شهر خیلی بدنام است. شهرستانی‌ها به شهرهای‌شان تعصّب دارند و حاضر نیستند سر مویی از آن، به خصوص از سوی اهالی دیگر شهرها، بد بشنوند؛ مشهدی و فارسی و کرمانشاهی و تبریزی و رشتی و ... امّا تهران را همه می‌زنند توی سرش، من حماسۀ این شهر را که مهم‌ترین اتّفاقات تاریخ معاصر ایران در آن افتاده و طی سه چهار قرن به مثابۀ قلب ایران می‌تپد، سروده ام. (نقل از مقدمه شاعر) این مجموعه حاوی منظومه‌هایی با نام‌های "خانم زمان"، "پیاده‌روها"، "خاک"، "هیکل تاریک" است.