ناصر خسرو یکی از چهره‌های مشهور تاریخ ادبیات ایران است و یكی از مشهورترین آثار او «سفرنامه» اش است كه اهمیتی بسیار دارد. ناصر خسرو چنان چه خودش نیز گفته، اصولا مردی دیوانی و دبیرپیشه بود و «به مناسبت شغلش لابد، مثل بیهقی، نویسندگی را بر شاعری ترجیح می‌داد و می‌كوشید به رسم دبیران دربارهای غزنوی و سلجوقی در قرن پنجم، سخنان خود را تا حد امكان ساده و روشن و دور از تخیل‌ها و تصویرپردازی‌های شاعرانه بیان كند». در این کتاب پس از مقدمه‌ای طولانی دربارۀ زندگی، زمانه و آثار ناصر خسرو، گزیده‌ای از این آثار ناصر خسرو آورده شده است: دیوان، جامع الحکمتین، زاد المسافر، گشایش و رهایش، وجه دین و سفرنامه.