در یک سو «فرانتس کافکا» ایستاده؛ پرهیاهو و متفکر. در سوی دیگر، خودِ روایت‌گرِ کتاب. درباره‌ی کافکا می‌توان «هیچ» نگفت. چون درباره‌ی او آن‌قدر گفته شده که بی‌نیاز از هر معرفی‌ست. اما روایت‌گرِ کتاب! نمکین آدمی که مز‌گی‌های خاصِ خودش را دارد و به لحاظ پاره‌ای مشترکات، رونوشتِ روزها یا به تعبیرِ یک شاعر: «شنبه‌های بی‌پناهی، جمعه‌های بی‌قراریِ» خود را به فرانتس سنجاق می‌کند. حتی با کمی حوصله و دقت می‌توان از لابه‌لای این کتاب، صدای او را از جنگلِ بی‌آب و علفِ پر راز و رمزی که سرشار از بغضِ فروخورده‌ی کافکاست، از گلوی زخمیِ «جون جوردن»، این شاعرِ افریقایی ـ امریکایی، آن هم به وسعتِ یک جنگل شنید که فریاد برآورده: «آ آ ها ها های فرانتس: «هرکجا که هستی، بیا بیرون / ما باید دورِ درختی جمع شویم / که هنوز / حتی آن را نکاشته‌ایم!» ما که می‌شنویم، شما چه‌طور؟