وجود پیکرههای چوبی در اماکن مذهبی و تکیههای عزاداری در مناطق مختلف ایران، به خصوص شهرهای مذهبی و بزرگ، خاصه یزد، خراسان، قم و تهران، چشم هر بیننده ای را به خود جلب مینماید و فلسفه وجود آن سوالی است که در ذهن هر بیننده ای ایجاد میشود. برخی، با گویشهای مختلف از آن به «نخل» یا «نقل» نام میبرند و عده ای برای پیشینه آن تعاریف مختلفی ارائه مینمایند. این کتاب پژوهشی است درباره نمایش تمثیلی تابوت شهیدان و تکرار ادواری واقعة مرگ و حیات قهرمانان مذهبی در مراسم عزاداری هر سالة شیعیان در ماه محرم. شهیدان و آیین حمل آنها در دسته های عزا در فرهنگ ایران پیشینه بسیار دراز دارد. نمونه برجسته و معتبر آن آیین سوگواری سالانه مرگ سیاوش و حمل و گرداندن تابوت اوست. بنا بر روایت های تاریخی، مردم فرارود (ماوراء النهر) تا نخستین سده های اسلامی، هر ساله در مراسم یادمان سال مرگ سیاوش، قهرمان اسطوره ای ایران که خون پاکش به ناحق بر زمین ریخت، شبیه او را می ساختند و در عماری یا محملی می گذاشتند و بر سر زنان و سینه کوبان و نوحه خوانان در شهر می گرداندند.
