«چند بار دیگر در خیابان پوانکاره به این‌طرف و آن‌طرف رفتم، بعد، با قدم‌هایی محکم، و درحقیقت با اعتمادبه‌نفس و قاطعیت یک خواب‌گرد وارد هتل لوزان شدم و به‌طرف پذیرش رفتم. کارمند که مردی تقریباً سی‌ساله بود یک نیم‌تنه‌ی آبی ملوانی به‌تن داشت که روی آن یک نشان خانوادگی دیده می‌شد. - آقا؟ دو دستم را روی میز پذیرش گذاشتم و چند لحظه از نزدیک به او چشم دوختم، بدون این‌که چیزی بگویم، همان‌طور که آدم به چهره‌ی کسی زل بزند که مدت‌ها است او را ندیده و تلاش می‌کند که او را به‌خاطر بیاورد. - آقا؟... بفرمایید... صدای خودم را شنیدم: - اتاق خالی دارید؟...»