هستی از زمان انتشارش در سال ۱۹۵۶ مهمترین، کاملترین و درخشانترین روایت از رویکرد اگزیستانسیال در روانشناسی بهدست داده است. ویراستاران، از میان آثار پیشگامان جنبش تحلیل اگزیستانسیال، تاریخچههای موردی و نوشتههایی را برگزیدهاند که بتوانند این رویکرد را توضیح دهند رویکردی که بهقول رولو می بیماری روانی را «نه بهمثابه انحرافی از معیارهای مفهومی این یا آن روانپزشک… بلکه به مثابه انحرافی در ساختار هستی ویژه آن بیمار یا، بهعبارتی مختلشدن موقعیت انسانی او میشناسد». نویسندگان این کتاب پایهگذاران رواندرمانی اگزیستانسیال در نیمهی سدهی بیستم اروپا هستند که همگی از بزرگان روانکاوی فرویدی و گاه همچون لودویگ بینزوانگر از دوستان نزدیک فروید بودهاند ولی در برخورد با کاستیهای روانکاوی، در پی رویکردی انسانمدارتر، از فلسفه یاری جستند و زبان فلسفهی اگزیستانسیال را به رشتهی خودشان ترجمه کردند.
