هنر در دنیای مدرن امروزی بی‌نهایت مهم شمرده می‌شود و بسیاری آن را معنای زندگی می‌دانند با وجود این رویارویی ما با هنر ممکن است همیشه به آن خوبی که فکرش را می‌کنیم نباشد. شاید هنگام تماشا کردن یک نقاشی یا بازدید از یک گالری بی‌تفاوت باشیم یا حتی گیج. احساس بی‌کفایتی و نفهمیدن به ما دست دهد و از خود بپرسیم پس چرا تحولی که منتظرش بودیم به سراغمان نیامد؟ این موضوع بسیار طبیعی اما این کتاب استدلال می‌کند که مشکل از ما نیست، بلکه در شیوه‌ای است که نهادهای هنری به آن فکر می‌کنند یا آن را نمایش می‌دهند. رابطه ما با هنر درواقع از آغاز قرن بیستم تضعیف شده است چون از پاسخ دادن به سوال «هدف هنر چیست؟» عاجر مانده‌ایم یا از آن اکراه داریم هرچند که خود این سوال هم کمی گستاخانه و غیرمنصفانه به نظر می‌رسد اما از کجا معلوم که نتوان به راحتی سادگی پاسخ این سوال را داد. هنر می‌تواند یک ابزار باشد و ما نیازمند آن‌ایم که با وضوح بیشتر بر این مسئله تأکید کنیم که چه نوع ابزاری است و چه حسنی می‌تواند برای ما داشته باشد. پیشنهاد کتاب حاضر این است که هنر (مقوله‌ای که آثار طراحی، معماری و پیشه‌وری را در برمی‌گیرد) رسانه‌ای درمانی است که می‌تواند به هدایت و ترغیب و تسلّیِ بینندگانش کمک کند و آن‌ها را قادر سازد نسخه‌های بهتری از خودشان باشند. برای کشف هدف هنر باید بپرسیم چه‌چیزهایی هست که باید با ذهن و احساسات‌مان انجام دهیم اما در انجامش مشکل داریم. هنر به کدام نقص‌های روان‌شناختی ممکن است کمک کند؟