فناوری‌هاي نوين «پاي تمام افراد را... به قلمروي ارتباطات بي‌ميانجي و آسان با ديگران» مي‌کشد؛ به‌ويژه، جغرافياي سياسي را «محو» و تجارت آزاد را جهاني مي‌كند. به لطف پيشرفت‌هاي فناورانه، «ديگر هيچ بيگانه‌اي در ميان نيست» و مي‌توانيم چشم‌انتظار «به‌كارگيري تدريجي زباني مشترك» باشيم. اختراع تلگراف الهام‌بخش اين سخن بود. صد سال بعد، انقلاب فناورانه ديگري الهام‌بخش نوزايي آن شد. در دهه 1990، دانشگاهيان، مديران شركتي و كارشناسان مختلف، اينترنت را خط مقدم جهاني‌سازي نوين مي‌ديدند؛ جهاني‌سازي‌اي فرساينده براي اعتبار و اهميت دولت‌هاي ملي. گويي ورود اينترنت معرف نظم نويني در امور انساني باشد، نظمي كه براي هميشه ما را از ستم حكمرانان سرزميني رها مي‌سازد.