شمیسا در بخشی از پیشگفتار کتاب نوشته است: انتخاب شعرها قاعدتا باید معیاری داشته باشد. مثلا ذوق و پسند خوانندگان (اما کدام صنف از خوانندگان؟: دانشجویان؟، همکاران؟ خوانندگان عادی؟...) یا پسند و ذوق خود شاعر؟ پسند خود من قصاید و قطعات من هم بوده‌ است که به شیوه قدما سروده‌ام و در آن‌ها تلمیحات و اشارات مرسوم در ادب سنتی بسیار است و به اصطلاح فضلایی است که جز برای اهل فن ممکن است لطفی نداشته‌ باشند و لذا جز یکی دو نمونه بیشتر نیاورده‌ام. البته شاعران اکثر سروده‌های خود را دوست دارند، معروف است که المرء مفتون بابنه و شعره (آدمی شیفته فرزند و شعر خود است!). ذوق و پسند خوانندگان هم متفاوت است و هر کسی به سببی شعری را می‌پسندد و دیگری را نه. تا آن‌جا که حافظه‌ام یاری می‌کرد، بیشتر شعرهایی را که کسانی دوست داشتند و به مناسبتی به من گفته‌ بودند آوردم. بدین ترتیب روش گزینش شعرها التقاطی بوده‌ است.