تس استربل چهره خود را تشخیص نمی‌دهد. نمی‌تواند خانه‌اش را بشناسد. اتاق خوابش نا آشناست و نمی‌تواند غریبه خوشتیپی را که کنارش است به خاطر بیاورد غریبه‌ای که ادعا می‌کند شوهرش است. تس نامه‌ای را می‌خواند که با دستخط خودش و در یکی از معدود روزهای خوبش نوشته شده بود و زندگی فعلی‌اش را برایش توضیح می‌دهد. یک سال پیش یک تصادف رانندگی وحشتناک کرده بود حالا هر روز صبح بیدار می‌شود و نمی‌تواند تا حدود ده سال پیشش را به یاد بیاورد که این زمان شامل مراسم عروسی‌اش هم می‌شود. چاره‌ای ندارد جز اینکه زندگی جدیدش را بپذیرد و امیدوار باشد که حافظه‌اش را به دست بیاورد آخر چرا باید به نامه‌ای که برای خودش نوشته شک کند؟ یا به مرد مهربانی که توی عکس عروسی و عکس‌های روی کمدش هست و به نظر می‌رسد که حقیقتا به سلامت و رفاهش اهمیت می‌دهد؟ سپس پیامکی در تلفن همراهش دریافت می‌کند پیامی که همه چیز را تغییر می‌دهد: «به مردی که خودش را شوهرت معرفی می‌کند، اعتماد نکن.»