این کتاب نادر ابراهیمی روایتی ساده و داستانی جذاب دارد. داستان در باره‌ى سنجاب‌هایی است که در یک جنگل بزرگ و در خانه‌ای بزرگ با آرامش زندگی می‌کردند. آن‌ها زندگی آسوده‌ای داشتند و همگی مشغول کاری بودند و غروب‌ها دور هم جمع می‌شدند و با هم گفتگو می‌کردند، روزهای تعطیل جشن می‌گرفتند و کنار دریاچه‌ى کوچک می‌رفتند و بی‌غم بودند و فکر روزهای پیش رو را نداشتند. یک روز پلنگی به جنگل آن ها آمد و زندگی و خوب و خوش آن ها را بر هم زد و یکی از سنجاب هایی را که آن روز مسئول تمیزی خانه بود خورد. سنجاب ها فرار کردند و هر کدام گوشه و کناری مخفی شدند. پرندگان به برادر سنجاب خبر دادند که پلنگ برادرش را خورده است. سنجاب اعتراض کرد و به پلنگ گفت با خوردن برادرش سیر شده است یا نه. پلنگ زبان سنجاب ها را نمی دانست و فقط نعره می کشید. یکی از سنجاب ها که زبان پلنگ ها را بلد بود، برای خوش خدمتی و نجات جانش به پلنگ گفت که سنجاب به او دشنام داده است. پلنگ عصبانی شد و به سنجاب ها گفت باید سنجاب کوچولو را به او بدهند یا او را از جنگل بیرون کنند. سنجاب ها تصمیم گرفتند سنجاب را از جنگل بیرون کنند، زیرا نمی توانستند جلوی پلنگ بایستند. آن ها می دانستند که سنجاب دشنام نداده است ولی جرأت مخالفت با پلنگ را نداشتند. سنجاب کوچک متحیر مانده بود که چرا هم نوعانش از او دفاع نکردند و پلنگ را از جنگل بیرون نکردند. او به راه افتاد و خودش را دلداری داد و به دنبال خانه ى کوچکی برای خودش گشت. او پس از شش روز به جنگلی رسید و از نگهبانان جنگل خواست تا او را به جنگل راه بدهند و بگذارند او روی یکی از درختان لانه بسازد ولی آن ها او را از آن جا راندند و به او گفتند هنوز توی جنگل بزرگ است و جنگل هنوز تمام نشده و او راه طولانی در پیش دارد و هر کس که به پلنگ دشنام داده مجازاتش آوارگی و بی پناهی است. سنجاب به راهش ادامه داد و فقط صدای خنده ى نگهبانان جنگل را می شنید. او چندین روز دیگر راه رفت و شمارش روزها از دستش در رفت. او بعد از ماه ها به بیشه ای کوچک رسید و روی شاخه ى بیدی خوابش برد. وقتی از خواب بیدار شد خودش را بین سنحاب های ساکن بیشه دید. او قصه اش را برای سنجاب های بیشه تعریف کرد و از آن ها خواست او را بین خودشان بپذیرند و…