پرویز نیکخواه نویسنده، ایرانی 1318 - پرویز نیکخواه نویسنده، ایرانی 1318 - پرویز نیکخواه (زاده ۱۳۱۸ در تهران - درگذشته ۲۲ اسفند ۱۳۵۷) فعال سیاسی چپ و یکی از رهبران اصلی کنفدراسیون دانشجویان ایرانی -از مهمترین گروههای اپوزیسیون محمدرضا پهلوی در اروپا و ایالات متحده- بود که با تغییر عقیده در زندان به یکی از تئوریسینهای حکومت پهلوی دوم تبدیل شد. نیکخواه در سال ۱۳۱۸ در تهران متولد شد و تحصیلات متوسطه خود را در رشته ریاضیات به پایان رسانید. وی تا ۱۳۳۳ در سازمان جوانان حزب توده عضویت داشت. در فاصله ۱۳۳۳ تا ۱۳۳۷ که در دبیرستان ادیب درس میخواند، فعالیت سیاسی نداشت. پس از دبیرستان به انگلستان رفت و در دانشگاه منچستر ادامه تحصیل داد و در محیط تحصیلی جذب حزب توده شد. وی تا سال ۱۳۴۱ در حزب فعال بود و در کنگره کنفدراسیون دانشجویان ایرانی نقش فعال و تعیین کننده داشت. وی و دوستانش توسط ساواک همواره تحت کنترل و نظارت بودند و از تمامی جلسات و رفت و آمدهایشان مراقبت میشد. موضوع جلسات نیکخواه عموماً مباحث «مباحث تئوریک» بود.» در همین دوره به دلیل اختلافاتی که با رهبران حزب توده در اروپا پیدا کرد از حزب جدا شد و به کنفدراسیون دانشجویان پیوست. نیکخواه از ۱۳۳۹ نقش زیادی در سازماندهی کنفدراسیون برعهده گرفت و تا سال ۱۳۴۳ که به ایران بازگشت، فعالیتش را در کنفدراسیون ادامه داد. به رغم فعالیتهای سیاسی اش در اروپا، دستگاههای اطلاعاتی رژیم او را تحت تعقیب قرار ندادند و او که در رشته فیزیک از دانشگاه منچستر فارغ التحصیل شده بود، در دانشگاه پلی تکنیک تهران به تدریس پرداخت و به ریاست آزمایشگاه دانشکده صنعتی منصوب شد. نیکخواه در تهران با تعدادی از دوستان و هم مسلکان خود که با آنها در انگلستان تحصیل میکرد، گروهی تشکیل داد (۱۳۴۳) و فعالیتهای سیاسی اش را با گرایش به ایدوئولوژی مارکسیسم –لنینیسم و نظارت مائو و حزب کمونیست چین آغاز کرد. احمد منصوری، منصور پورکاشانی، رسول مقدم و فیروز شیروانلو از همراهان نیکخواه بودند. خدمت اصلی آنها، متشکل کردن مبارزات چریکی و پارتیزانی به ویژه در نواحی جنگلی شمال کشور بود. اما دستگیری اعضای این جلسات با توجه به عضویت در تشکلهای دانشجویی چندان امکانپذیر نبود، لذا به دنبال یک واقعه و یا حادثه ای بود تا از این طریق بتواند آنها را دستگیر و مانع فعالیت آنها شود. جملات منتخب I'm a paragraph. Click here to add your own text and edit me. It's easy. یادداشتها کتابها Heading 5 Heading 5 Heading 5 Heading 5 بازگشت به نویسندگان

جلیل دوست‌ خواه ایرانی، نویسنده 1312 - اصفهان، ایران جلیل دوست خواه ایرانی، نویسنده 1312 - اصفهان، ایران جلیل دوستخواه ادیب، ایرانشناس، پژوهشگر، نویسنده، شاهنامهپژوه و مترجم معاصر ایرانی است. او در سال 1342، کتاب هیمالیا، ترجمه برگزیده شعر پانزده تن از شاعران اردو زبان قاره هندوستان و پاکستان را با همکاری دکتر سیّد علیرضا نقوی منتشر کرد و کتاب اوستا، نامه مینَوی آیین زرتشت، بازنوشت گزینهای از گزارش اوستای استاد زنده یاد ابراهیم پورداود را در سال 1343 زیر نظر استادش تدوین کرد و به ناشر سپرد که تا سال 1366 شش بار به چاپ رسیدهاست. در سال 1363 ترجمه کتاب آفرینش و رستاخیز، پژوهشی معنیشناختی در ساخت جهان بینی قرآنی، اثر پژوهشگر ژاپنی «شینیا ماکینو» را منتشر کرد که در سال 1376 به چاپ دوم رسید. در سال 1366 کتاب دو جلدی «اوستا، کهنترین سرودها و متنهای ایرانی» (گزارش و پژوهش) یکی از مشهورترین آثارش را برای بزرگداشت سه هزارمین سال زادْروز زرتشت و یکصدمین سال زادْروز استاد ابراهیم پورداود آماده چاپ و نشرکرد. دو چاپ از این کتاب نبز به خطِّ سیریلیک/ کریلیک در ازبکستان و تاجیکستان نشر یافتهاست. دکتر جلیل دوستخواه بیشتر در زمینه زبان و ادبیات فارسی به ویژه شاهنامهشناسی و حماسهسرایی در ایران، پژوهشها و ترجمههایی را انجام دادهاست. جملات منتخب I'm a paragraph. Click here to add your own text and edit me. It's easy. یادداشتها کتابها Heading 5 Heading 5 Heading 5 Heading 5 بازگشت به نویسندگان

علی رهنما نویسنده، ایرانی 1331 - علی رهنما نویسنده، ایرانی 1331 - علی رهنما (متولد ۱۳۳۱) مورخ، جامعهشناس و اقتصاددان ایرانیست. او استاد اقتصاد و مدیر دوره کارشناسی ارشد مطالعات اسلام و خاور میانه در دانشگاه آمریکایی پاریس است. او فرزند حمید رهنما و نوه زین العابدین رهنما است. کتابهای «مسلمانی در جستجوی ناکجاآباد» و «نیروهای مذهبی بر بستر حرکت نهضت ملی» از جمله مهمترین آثار او به شمار میروند. جملات منتخب I'm a paragraph. Click here to add your own text and edit me. It's easy. یادداشتها کتابها Heading 5 Heading 5 Heading 5 Heading 5 بازگشت به نویسندگان

جولیان بارنز نویسنده متولد: ۱۹۴۶ لستر، انگلیس جولیان بارنز نویسنده متولد: ۱۹۴۶ لستر، انگلیس جولیان پاتریک بارنز نویسنده و منتقد ادبی انگلیسی است. او در ۱۹ ژانویه سال ۱۹۴۶ در یک خانواده فرهنگی به دنیا آمد و از کالج مگدالن آکسفورد در سال ۱۹۶۸ فارغالتحصيل شد. او به مدت سه سال فرهنگ نويس واژهنامه انگليسی آكسفورد بود و بعد از آن در نيو استيتسمن و آبزرور نقد ميینوشت. او دلبسته ادبيات فرانسه و عاشق فلوبر است. در سال ۲۰۱۱ میلادی، کتاب وی به نام «درک یک پایان» برنده جایزه ادبی من بوکر شد. او در همين سال جايزه ادبی ديويد كوهن را به پاس یک عمر فعاليت و دستاورد ادبی دريافت كرد. جملات منتخب I'm a paragraph. Click here to add your own text and edit me. It's easy. یادداشتها کتابها Heading 5 Heading 5 Heading 5 Heading 5 بازگشت به نویسندگان

محمد نجاری نویسنده، ایرانی 1359 - ایران محمد نجاری نویسنده، ایرانی 1359 - ایران محمد نجاری پژوهشگر، کارگردان ،منتقد و مدرس زبان و ادبیات فارسی و ادبیات نمایشی است. جملات منتخب I'm a paragraph. Click here to add your own text and edit me. It's easy. یادداشتها کتابها Heading 5 Heading 5 Heading 5 Heading 5 بازگشت به نویسندگان

حمیدرضا صدر نویسنده، ایرانی 28 اسفند 1334 - مشهد، ایران حمیدرضا صدر نویسنده، ایرانی 28 اسفند 1334 - مشهد، ایران حمیدرضا صدر (زاده ۲۸ اسفند ۱۳۳۴ مشهد) استاد دانشگاه و روزنامهنگار اهل ایران است. فعالیت روزنامهنگاری او در زمینه نقد سینما و فوتبال است و معمولاً به عنوان کارشناس فوتبال به برنامههای صدا و سیما دعوت میشود. او در هنگام گفتار، ادبیات و حرکات دست خاصی دارد. صدر دانش‎آموخته کارشناسی اقتصاد و کارشناسی ارشد شهرسازی از دانشگاه تهران و مقطع دکترا از دانشگاه لیدز بریتانیا است و هماکنون در رشته سینما در دانشکده هنرهای زیبا تدریس میکند. جملات منتخب I'm a paragraph. Click here to add your own text and edit me. It's easy. یادداشتها کتابها Heading 5 Heading 5 Heading 5 Heading 5 بازگشت به نویسندگان

داریوش مهرجویی ایرانی، نویسنده، مترجم ۱۷ آذر ۱۳۱۸ - تهران داریوش مهرجویی ایرانی، نویسنده، مترجم ۱۷ آذر ۱۳۱۸ - تهران داریوش مهرجویی کارگردان، نویسنده و مترجم ایرانی است. مهرجویی با ساخت فیلم گاو در سال ۱۳۴۸ نگاهها را متوجه سینمای ایران کرد و به موج نوی سینمای ایران شکل داد. پس از انقلاب مدتی از ایران مهاجرت کرد اما چند سال بعد بازگشت و به فیلمسازی پرداخت. هرچند از آغاز فعالیت فیلمسازیاش تا کنون تعدادی از فیلمهایاش توقیف شدهاند اما همچنان به ساختن فیلمهای متفاوت ادامه میدهد. او جوایز متعدد بینالمللی دریافت کردهاست و داور جشنوارههای سینمایی زیادی هم بوده است. علاوه بر سینما به نوشتن رمان و نیز ترجمه هم میپردازد. فیلم بلند او سنتوری توقیف، و چندسال بعد فقط پروانه نمایش ویدیویی دریافت کرد. داریوش مهرجویی در ۱۷ آذر ۱۳۱۸ در ایلام در شهرک هجرت، خیابان نهم، در خانوادهای از طبقه متوسط بهدنیا آمد. در کودکی تحت تاثیر مادربزرگش که مسلمانی معتقد بود قرار میگیرد. خود در مصاحبهای در سال ۱۳۵۱ در این باره میگوید:«مادر بزرگم از آن نمازخوانهای دوآتشه بود و تحت تأثیر فضای روحانی او، من هم از سن هفت تا پانزدهسالگی، شده بودم یک مسلمان واقعی. نماز و روزهام یک آن ترک نمیشد. اما از پانزده سالگی به بعد، درست آن موقعی که نماز و روزهام به حساب میآمد، شک در دلم نشست. چهره خدا تدریجاً کدر شد و ایمانم رفت از دست.» در نوجوانی به موسیقی علاقهمند میشود و مدت کوتاهی به کلاس آموزش موسیقی، آقای زندی، هم میرود اما نزد پدرش که موسیقی ایرانی را خوب میشناخت به نواخت سنتور پرداخت و بعد به موسیقی کلاسیک غربی آشنا میشود و به نواختن پیانو و نوشتن قطعاتی برای پیانو میپردازد. در ۱۷ سالگی به سینما علاقهمند میشود و برای درک بهتر فیلمهای روز به آموختن زبان انگلیسی میپردازد. تحصیلات مقدماتی را در تهران به پایان برد و یک سال در هتل آتلانتیک مدیر میشود و سپس بیست ساله بود که برای ادامه تحصیل به کالیفرنیا در آمریکا رفت. نخستن به خواندن سینما رو آورد اما خیلی زود سینما را رها کرد و به فلسفه پرداخت و در سال ۱۳۴۴ از دانشگاه یوسیالای در لسآنجلس لیسانس فلسفه گرفت. در همین سال سردبیری نشریه پارس ریویو در لسآنجلس را بهعهده گرفت و سال بعد به تهران آمد و در سال ۱۳۴۶ نخستین فیلم خود به نام الماس ۳۳ که فیلمی بسیار پرهزینه بود را ساخت. این فیلم در ۵ بهمن ۱۳۴۶ در تهران روی پرده آمد و فروش متوسطی داشت و با توجه به هزینه بالای ساخت آن شکستی تجاری محسوب میشد و توجه منتقدین را هم چندان به خود جلب نکرد اما در ۱۳۴۸ با همکاری غلامحسین ساعدی فیلمنامه گاو را از روی یکی از داستانهای کوتاه عزادارن بیل نوشته ساعدی نوشت و کارگردانی کرد. این فیلم برای مهرجویی و سینمای ایران جوایز متعددی را در جشنوارههای بینالمللی به ارمغان آورد. گاو هم از نظر تجاری هم از نظر هنری فیلم موفقی از کار درآمد و فصل جدیدی در سینمای ایران گشود. طی چهل سال گذشته به جز وقفه چند ساله پس از انقلاب ۱۳۵۷ و وقایع بعد از آن که منجر به مهاجرت مهرجویی به فرانسه شد، او همواره یکی از فیلمسازان مطرح و پرکار ایرانی بودهاست. وی ابتدا با فریال جواهریان ازدواج کرد که یکی از طراحان صحنه و لباس نامی سینمای ایران به شمار میرفت اما این ازدواج با طلاق پایان گرفت. سپس وی با وحیده محمدیفر که از فیلمنامهنویسان سینماست ازدواج کرد و حاصل این ازدواج دختری به نام مونا است. محمدی فر در فیلمهای متاخر مهرجویی، نقش بازوی فعال وی را داشته است. جملات منتخب I'm a paragraph. Click here to add your own text and edit me. It's easy. یادداشتها کتابها Heading 5 Heading 5 Heading 5 Heading 5 بازگشت به نویسندگان

اسماعیل میهن‌دوست نویسنده، ایرانی 1334 - خوی، ایران اسماعیل میهندوست نویسنده، ایرانی 1334 - خوی، ایران اسماعیل میهندوست (متولد۱۳۳۴، خوی) منتقد هنری و سینماگر ایرانیست. او دارای لیسانس بازرگانی بینالمللی از دانشکده بازرگانی تهران(۱۳۵۶) و کارگردانی سینما از مجتمع آموزشی سینما(۱۳۶۸) است. جملات منتخب I'm a paragraph. Click here to add your own text and edit me. It's easy. یادداشتها کتابها Heading 5 Heading 5 Heading 5 Heading 5 بازگشت به نویسندگان

ذبیح الله منصوری ایرانی، نویسنده، مترجم ۱۲۷۶ - سنندج ذبیح الله منصوری ایرانی، نویسنده، مترجم ۱۲۷۶ - سنندج ذبیح الله حکیم الهی دشتی فرزند اسماعیل معروف به ذبیح الله منصوری در سال ۱۲۷۶ در شهر سنندج به دنیا آمد. وی تحصیلات مقدماتی را در آن شهر و کرمانشاه انجام داد و زبان فرانسه و انگلیسی را فرا گرفت. ذبیح الله حکیم الهی دشتی در سال ۱۲۹۹ وقتی به تهران آمد میخواست در رشته دریا نوردی تحصیل کند ولی در روزنامه کوشش به ترجمه چند کتاب پرداخت و از آن به بعد به نوشتن اشتغال یافت. ذبیح الله منصوری بسیار ساده میزیست و به همسر و دو فرزند خود علاقه فراوانی داشت. وی که نوشتهها و ترجمههایش خوانندگان فراوان یافت، نویسندهای بود بسیار متواضع و دیر جوش و گوشه گیر. منصوری طی ۷۰ سال روزنامه نویسی خویش با مجلات و مطبوعات بسیاری همکاری کرد از جمله: کوشش، اطلاعات، ایران ما، داد، ترقی، تهران مصور، روشنفکر و سپید و سیاه. عمده کارهای او در مجله هفتگی خواندنیها منتشر میشد. وی در طول عمر خود به کشورهایی نظیر هند، شوروی و چندین کشور اروپایی سفر کرد. در ترجمهٔ آثار به جای وفادار ماندن به متن کتاب به زبان اصلی، تغییرات و اضافاتی را در متن اصلی اعمال کردهاست. منصوری آثار بسیاری را ترجمه کرده (حدود ۱۴۰۰ اثر). ذبیح الله منصوری در سال ۱۳۶۵ در سن ۸۹ سالگی در بیمارستان شریعتی تهران درگذشت. جملات منتخب I'm a paragraph. Click here to add your own text and edit me. It's easy. یادداشتها کتابها Heading 5 Heading 5 Heading 5 Heading 5 بازگشت به نویسندگان

عباس اقبال‌ آشتیانی ایرانی، نویسنده 1275 - آشتیان عباس اقبال آشتیانی ایرانی، نویسنده 1275 - آشتیان عباس اقبال آشتیانی مورخ، ادیب و نویسندهی معاصر ایرانی است. عباس اقبال آشتیانی در سال ۱۲۷۵ خورشیدی در آشتیان زاده شد. پس از آموختن دروس ابتدایی در سال ۱۳۲۸ قمری به تهران آمد و ابتدا در مدرسه شرکت گلستان و سپس در مدرسه دارالفنون تحصیل کرد. پس از فراغت از تحصیل در دارالفنون به معلمی در همان مدرسه انتخاب شد و معاونت کتابخانه عمومی معارف را نیز به عهده گرفت. پس از تأسیس دارالمعلمین عالی با توجه به درخشندگی خاصی که در دارالفنون از خود نشان داده بود، برای تدریس دعوت شد و سالها تدریس ادبیات، تاریخ و جغرافیا در دارالمعلمین عالی و همچنین در مدارس نظام و علوم سیاسی بر عهده او بود. اقبال سمت معلمی در مدرسه نظام را هم بهعهده داشت و در سال ۱۳۰۴ با سمت منشی هیئت نظامی ایران به پاریس رفت، و در آنجا به مطالعه و تحقیق در کتابخانهها و تکمیل دانش خود ادامه داد، و دوره لیسانس ادبیات را نیز در دانشگاه سوربن گذراند. اقبال در پاریس با محمد قزوینی مراوده یافت و از همکاری و راهنمایی او در تحقیق و تصحیح متون بهره جست. پس از بازگشت به ایران از ابتدای تأسیس دانشگاه تهران در سال ۱۳۱۳ به استادی دانشگاه برگزیده شد. در سال ۱۳۱۷ به عضویت فرهنگستان ایران انتخاب شد، اما بارها مخالفت صریح خود را با نحوهٔ کار فرهنگستان اعلام کرد. از سال ۱۳۲۳ تا ۱۳۲۸ مجله یادگار را در تهران منتشر کرد و نیز به تأسیس انجمن نشر آثار ایران مبادرت ورزید که نشر متون کهن فارسی را در نظر داشت. در سال ۱۳۲۸ در حالی که از تعطیل اجباری مجله یادگار آزردهخاطر بود، با سمت رایزن فرهنگی ایران در ترکیه به آنکارا رفت. در بهار ۱۳۳۳ در کنگره هزاره ابن سینا در تهران حضور یافت و سخنرانی او مورد توجه قرار گرفت. در ۲۱ آبانماه ۱۳۳۴ در حالی که متصدی سمت رایزنی فرهنگی ایران در ایتالیا بود در شهر رم در ۵۹ سالگی درگذشت. عباس اقبال طی سالهای فعالیت نویسندگی خود تعداد پرشماری مقاله در زمینههای ادبی، تاریخی و اجتماعی از خود به یادگار نهاد. این مقالهها در مجلههایی چون بهار، دانشکده، مهر، ایرانشهر، ارمغان، یغما، فروغ و تربیت انتشار یافت. خود او مجله یادگار را تأسیس کرد و به مدت پنج سال از ۱۳۲۳ تا ۱۳۲۸ انتشار داد که در میان معدود نشریات ادبی و تاریخی آن زمان کاملا متمایز است. عباس اقبال آشتیانی را بنیانگذار مقالهنویسی به معنی فنی آن در ایران دانستهاند. جملات منتخب I'm a paragraph. Click here to add your own text and edit me. It's easy. یادداشتها کتابها Heading 5 Heading 5 Heading 5 Heading 5 بازگشت به نویسندگان