در این سالها هرکس را دستگیر کردهاند، ناخودآگاه و پیش از هرچیز، تصویر خانوادهی او پیش رویم ظاهر شده، شاهدانی ناتوان و بدون چاره. در واکاوی این حالت بدینجا رسیدم که خود را در این تصاویر میبینم. خودی که سالهاست تکثیر شده و به پنهای ایران رسیده است. ایرانی که سالهاست خورهای، نه در پنهان که آشکارا بر روحش خیمه زده است. فرزندی، همسری، رفیقی، آشنایی را میبرند برای «دو ساعت» و «دو سوال» و بعد تو میمانی وکاسهی چه کنم: به کجا بروم؟ ردش را کجا بیابم؟ درست در همین لحظه زیر دست کدام بازجو بالبال میزند؟ دوام میآورد؟ نمیآورد؟ میآید؟ نمیآید؟ بر او چه میرود و چه خواهد رفت...؟
روزی که پیر شدم نخستین کتاب از سهگانهی مهاجرت نوشابه امیری است. روزی که مهاجر شدم و روزی که مادرسگ شدم کتابهای دوم و سوم این سهگانه هستند که در نشر ناکجا منتشر شدهاند.
