دیویس در این رمان داستانی از شخصیت‌های اصلی به تصویر می‌کشد که هیچ نامی ندارند و در مکان‌هایی که آن‌ها نیز خالی از نام هستند، از عشق، زندگی و تنهایی می‌گویند. راوی رمان اول شخص است، استاد دانشگاه و مترجم که از رابطه‌ی عاطفی با یکی از دانشجویانش می‌گوید که اسمی از او به میان نمی‌آید. دانشجویی که چهارده سال از استاد کوچکتر است. رابطه‌ای کوتاه مدت که پایانی تلخ هم دارد. همان طور که از نام کتاب معلوم است، نویسنده آخرِ داستان را اولِ داستان تعریف می‌کند؛ انگار که بخواهد تکلیف خود را با مخاطب از همان ابتدا یک‌سره کند و پرده از کلیت رمان بردارد؛ رمانی درباره‌ی عشق، پشیمانی و خاطره. نویسنده در جایی از کتاب (که بی‌ارتباط با این موضوع نیست) می‌نویسد: «به نظر می‌رسید این آخر داستان باشد و تا چند وقت، آخر رمان هم بود، یک چیز خیلی پایانی همراه آن فنجان چای تلخ بود. بعد، هرچند هنوز آخر داستان بود، آن را اول رمان گذاشتم، انگار نیاز داشتم اول، آخر را بگویم تا بتوانم ادامه بدهم و بقیه را تعریف کنم. اگر از اول شروع می‌کردم خیلی راحت‌تر می‌شد، ولی اول، بدون آنچه بعد پیش آمد چندان معنایی نداشت و چیزی که بعد پیش آمد بدون پایان، معنایی نداشت.»