زمانی که در اوایل دههٔ ۱۹۶۰ میلادی، فعّالان و صاحب‌نظران سیاسی بر «تخلیهٔ توانِ انقلابیِ طبقهٔ کارگر» حُکم کردند، رفته‌رفته تمامی آن توجهاتی که بر این جمع تمرکز داشت جای خود را به جست‌و‌جویی داد برای شناسایی عواملی که به تخلیهٔ آن توان منجر شده و جامعه را از برخورداری از یک افق رهایی‌بخش محروم کرده بودند. نتیجهٔ این جست‌و‌جو آن بود که گفته شود بهبود نسبیِ وضعیت معیشتی کارگران، آنها را به آشتی طبقاتی با استثمارگران‌شان و تن دادن به مصرف‌گرایی سوق داده‌است. اما اگر طبقه مفهومی انتزاعی و پسینی در نظر گرفته نشود و مسئله‌ای باشد مرتبط با زندگی روزمره، اگر طبقه نه ابزارِ مبارزه برای عدالت و منزلت و برابری، بلکه زمینه‌ای باشد که این نزاع‌ها بر آن شکل می‌گیرند، در این صورت پرسش حیاتی آن خواهد بود که این نزاع‌ها چه آسیب‌های پنهان و پیدایی بر کسانی می‌زنند که مدام درگیر آن هستند. کتاب حاضر نتیجهٔ تلاش برای یافتنِ پاسخی به این پرسش‌ است.