این کتاب در چهار بخش به مباحثی همچون دولت صفویه، عصر وحشت، ناامنی، قاجاریه از جنبش تا تشکیل دولت و عصر جدید، سرآغاز دولت مدرن در ایران پرداخته است. نویسنده در بخش نخست به نهاد خواجه‌سرایی پرداخته و می‌نویسد: خواجگان از روزگاران کهن در ساختار سیاسی فرمانروایان مشرق زمین ایفاگر نقش‌های متعدد بودند. ضرورت وجودی آنها در ساختار سیاسی علی‌الاصول از ضرورت‌ها و نیازهای دستگاه عریض و طویل حرمسراها بوده است. خواجگان در طول تاریخ در حاشیه قصرها و دربارها و حتی خانه‌های بزرگان می‌زیستند. در برخی دوره‌ها آنها توانسته‌اند جایگاه اجتماعی و سیاسی ویژه‌ای به دست آورند. در اواخر عصر صفویه آنها نقش مشاوران امین شاهان بودند. رقابت‌های آنها یکی از عوامل فلج شدن دستگاه حکومتی ایران در آستانه یورش افغان‌ها بود. خواجه‌سرایان سیاه و سفید تنها در یک مورد توافق داشتند و آن سلطه انحصاری بر اداره امور و حذف رقیب بود.
