علمای دین که از جمله مهم ترین گروه های اجتماعی ایران بودند، در رویارویی با مشروطیت و چالش میان سنت و تجدد از خود واکنش های مختلفی نشان دادند. شناخت هرچه صحیح تر و نقد چگونگی و چرایی مواضع فکری و عملکرد علما در عصر مشروطیت ایران، از آن رو که مواضع مهم ترین رهبران سنتی جامعه ی ایرانی در برابر تفکر جدید و فعالیت های تجدد طلبانه در عصر مشروطیت، و ماهیت چگونگی تداوم اندیشه ی سیاسی سنتی در میان گروهی دیگر از علما را نشان می دهد،از اهمیت فراوانی برخوردار است. این کتاب با تکیه بر متون و منابع اصلی تاریخی مشتمل بر نسخه های خطی، چاپ سنگی، خاطرات، یادداشت ها، گزارش ها، سفرنامه ها، اسناد محرمانه و آرشیوی و تاریخ نگاری مدون مورخان عصر مشروطه و گزیده ای از مهم ترین تحقیقات پژوهشگران تاریخ مشروطیت و نقد و بررسی آن ها، کوششی است برای هرچه نزدیک تر شدن به واقعیت های تاریخی.
