اتاق جیکوب را می‌توان در یک کلام توالی‌ای از زمان‌های نامنظم، بازگویی احساسات، تفکرات درونی، خاطرات و تداعی شخصیت‌ها در قالب زبانی فاخر و شعرگونه دانست پیش از فروید، نگاه نویسنده تنها به لایه‌های بیرونی شخصیت‌ها و جامعه معطوف بوده است، و از نظر زمانی هم داستان از نقطه‌ای مشخص شروع می شود و در نقطه‌ای دیگر به پایان می‌رسد، حال آنکه با کشف ضمیر ناخودآگاه پنجره‌ی جدیدی نه تنها به ادبیات بلکه به دیگر شاخه‌های هنر گشوده شد. در این آثار نویسنده تنها دانای مطلق نیست، بلکه خواننده را نیز در داستان پا به پای شخصیت‌ها پیش می‌برد، او را به فکر وا می‌دارد و نتیجه‌ی نهایی را به عهده او می‌گذارد.