درباب حقیقت و واقعیت باید گفت که حقیقت تاریخ غرب تمام شده است یکی از معانی «حقیقت» تجلّی و ظهور است در هر دوره از تاریخ حقیقتی تجلّی می کند که مظهر آن عبارت است از «واقعیت» برای یونانیان حقیقت «طاغوت» است. واقعیت می شود بشری که مظهر حقیقت است در صدر اسلام حقیقتی ظهور می کند؛ آن ،حقیقت «الله» است که مظهرش بشر است مظهرش پیامبر اسلام است مظهرش علی بن ابیطالب است انسان همواره مظهری از آن حقیقت متجلّی است در دوره جدید نیز اسمی که حقیقی است ظهور دارد انسان بدون اسم و حقیقت وجود ندارد انسان اسم این دوره است. از اینجا حقیقت این دوره واقعیت حقیقی است انسان شیطانی حقیقت دوره جدید می شود از اینجا غرب مدارش بر حقیقت انسان دائر است. این یعنی بشر انگاری» انسان هم حقیقت می شود و هم واقعیت؛ پس در دورۀ ،جدید حقیقت و واقعیت یکی می شود؛ که این یعنی «خودبنیادی