هوا سرد و صاف است. آفتابِ کم‌رمقی بر درختان و ماشین‌ها می‌تابد. رسوبِ ملال‌آور روزمرگی بر سطح آسفالت و کسالتِ اشعه‌های خورشید را در هوا احساس می‌کنم. گوشی را از جیبم بیرون می‌آورم تا شماره‌ی مهسا را بگیرم. کامیونِ بزرگی از کنارم عبور می‌کند. دستم با گوشی توی هوا می‌ماند و نگاهم گریز می‌کند به سمتِ کامیون که روی باربندش جعبه‌های نارنجی قرار دارد و شبرنگ‌های زردرنگی به ابعاد پنج سانتیمتر دور تا دورش نصب شده است. کنارِ شیشه‌اش برچسبِ عقاب چسبیده است که چنگالش کاملاً محو شده و حتا ردی از آن‌ مشخّص نیست. هر بار چشمم به کامیونی می‌افتد که هم شبرنگِ زردرنگ دارد و هم برچسبِ عقاب، هر چیزی که دستم باشد ناخواسته می‌افتد جلوِ پایم. کامیون دور می‌شود و دیگر صدایش را هم نمی‌شنوم.