هانیمن داستان زندگی دختری سی‌ساله را بازگو می‌کند که منزوی و به قول دیگران عجیب و غریب است. النور که ساکن شهر گلاسگو است، شخصیتی رسمی و خشک دارد و همیشهٔ خدا لفظ قلم حرف می‌زند. در نگاه اول ممکن است خواننده شخصیت او را ملال‌آور و عصا قورت داده توصیف کند، اما هر چه بیشتر او را می‌شناسد به دلایل کامل‌گرایی و ظاهر بی‌احساس او پی می‌برد و با وی همذات‌پنداری می‌کند. النور که به ظاهر از تنهایی خود لذت می‌برد و در این تنهایی حالش خوب است، در طول داستان با آدم‌ها و موقعیت‌هایی مواجه می‌شود که تغییرات شگرفی در زندگی او به وجود می‌آورند. النور که یاد گرفته است چگونه زنده بماند، چگونه زندگی کردن را نمی‌داند... و این آغازِ سفر است...