ییلماز گونی در امید شرایط اقتصادی‌ای را نشان می‌دهد که در آن قهرمان فیلمش به جست وجوی خیالی واهی می‌پردازد؛ ولی فیلم خیلی با نابرابری‌های وضع موجود سروکار ندارد و بیشتر به برجسته‌سازی و نقد تلاش قهرمان برای فرار از این شرایط است. شاید یک بینندهٔ غیر ترک از اینکه «امید» به عنوان سرمشقی برای سینمای انقلابی مشهور شده است، سردرگم شود. قهرمان فیلم نه‌تنها دچار فقدان آگاهی سیاسی است بلکه حتی وقتی حق انتخاب پیدا می‌کند، صراحتاً از مشارکت در تکوین جنبش اجتماعی دیگر کارگران سر باز می‌زند و در عوض دنبال گنجینه‌ای خیالی می‌رود که یک دعانویس مسلمان وعده‌اش را داده است. درواقع امید را به راحتی می‌توان به عنوان فیلمی در نظر گرفت که از سیاسی شدن اجتناب می‌کند زیرا داستان یک قربانی-قهرمان را نشان می‌دهد. قهرمان فیلم قربانیِ گیج و درنهایت مجنون امیدِ واهی است که دائماً از فعل سیاسی دوری می‌کند. نویسنده چندین بار به زندان رفته است و یکی از مشهورترین چهره‌های مبارز در ترکیه است.