همه‌ی قطعات داستانی این کتاب راوی اوّل شخص دارد و به همین دلیل، آن‌ها را به خاطره نزدیک می‌کند. مانند دیگر آثار بهمن‌بیگی، این کتاب نیز منبعی غنی برای شناخت شرایط، ذهنیت و در یک کلام فرهنگ حاکم بر عشایر به‌ویژه ایل قشقایی است. علاوه بر روایت فرهنگ، خاطراتی از دوران آموزش عشایر، بر پرمایگی این اثر می‌افزاید. بعضی از جملات به شعر می‌مانند: « قره قاج تو می‌خواستی غرقم کنی، ولی من دست از دامنت بر‌نمی دارم. بهمن‌بیگی در این کتاب، ما را به گوشه و زوایای زندگی خود می‌کشاند. از دوران تبعید پدر و مادر به تهران تا سفر آمریکا و بیشتر از هر سفری، به سفر عاشقانه خود در آموزش عشایر. نثر کتاب مانند دیگر کارهای بهمن‌بیگی، ساده و روان است و به قصه‌گویی می‌ماند. او در این کتاب همان لحن شوخ و طناز خود را پیش چشم خواننده می‌گذارد.