ایدیوکینسیس که یکی از قدیمی‌ترین روش‌های ذهنی-بدنی در غرب است، روشی خلاق برای استفاده از تخیل و فرآیند ذهنی ارائه می‌دهد تا حرکت و حالت قرارگیری بدن را بهبود بخشد. میبل تاد اولین کسی بود که مفاهیم این روش را سامان بخشید و آموزش داد. شاگرد او، لولو سوایگارد در شناساندن گسترده‌ی ایدیوکینسیس نقش مهمی داشت، هم از طریق تدریس و هم با کتابش؛ ظرفیت حرکتی انسان (1974). یکی دیگر از اولین شاگردان تاد که این سنت را پیش برد باربارا کلارک بود؛ پرستار بیمارستان که از جنبه‌ی درمانی ایدیوکینسیس استفاده کرد. راه این نسل اول از شاگردان تاثیرگذار را پاملامت، آیرین دود، نانسی تاپف، و مهم‌ترین آن‌ها آندره برنارد، ادامه دادند که همگی‌شان این سنت را به قرن بیس‌و‌یکم منتقل کردند. دردها همان اندازه که قادرند انسان را از پای درآورند، به همان میزان و چه بسا بیشتر نیز می‌توانند برآگاهی و مهارت او بیافزایند. به‌دنبال درمان رفتن، همواره همراه است با جستجو، مطالعه، کشف و شهود، آزمون و خطا و پیداکردن دریچه‌های تازه در زندگی.