باوجودی‏‌که تصور می‌‎شد نمایش‌‏های مدرنیستی و آوانگارد اواخر قرن نوزدهم تا اواسط قرن بیستم براساس نوآوری در امر بازیگری اجرا می‎‌شدند، اما نوآوری‏‌های پست‎‌مدرن در دوره‌‏های بعد، از بازنگری در ماهیت فعالیت‏‌هایی نشئت گرفتند که در صحنه و با توسعه‌ی هنر اجرا رخ دادند و هنرمندانی از پیشینه‌ها غیرتئاتری، برداشت‌‏های متفاوتی را بر روی کنش اجرا ایجاد کردند. عنوان کتاب به تحولات و بحث‌های مطروحه در فضای دانشگاهی امریکا و تکامل مطالعات اجرا به‌عنوان رشته‌ای مجزا از مطالعات تئاتر اشاره می‏‌کند. به‌‌رغم تضادهای موجود میان مطالعات تئاتر و مطالعات اجرا، این کتاب برداشت نویسنده از رابطه‌ی این دو مقوله را نشان می‌دهد؛ رابطه‌‏ای که مفهومی پیوسته داشته و به‎‌هیچ‌‎عنوان گسسته نیست.