سالامانکا دختر سیزده سالهٔ سرخ پوست، نمی‌تواند فقدان مادرش را بپذیرد و به همین دلیل پدربزرگ و مادربزرگش به مدت یک هفته او را با خود به سفر می‌برند، سفری بلند که در آن سالامانکا قدم‌های مادرش را دنبال می‌کند و در این سفر بلند است که تجربه‌ای عمیق و سازنده کسب می‌کند، تجربه‌ای دربارهٔ قضاوت کردن. داستان فقط قصهٔ سالامانکا نیست و شامل قصه‌های شخصیت‌های دیگر داستان نیز است، همان شخصیت‌هایی که در ابتدای داستان، مخاطب و قهرمان داستان با پیش داوری دربارهٔ آن‌ها قضاوت می‌کنند و در انتها داستان می‌فهمند که نباید تا وقتی با کفش‌های دیگران راه نرفته‌اند، دربارهٔ آن‌ها قضاوت کنند و این شاید اصلی‌ترین بار کتاب باشد. نوع روایت، وجود داستان‌های فرعی، تعلیق، زبان عاطفی، توجه به فرهنگ سرخ پوست‌ها، عشق و توجه به خانواده و توجه به موضوع عمیق قضاوت و پیش داوری از نکات برجستهٔ داستان است. داستان گرچه برای نوجوانان نوشته شده اما نوجوان و بزرگسال، هردو، از آن لذت خواهند برد و تلنگری است برای این که زود قضاوت نکنیم.