در این کتاب، الیزا گبرت نقش حافظه و خاطره را در خام کردن ما می‌کاود، درباره‌ی واقعی پنداشتنِ خاطره‌‌های ساختگی حرف می‌زند، و پاسخ‌های چند سؤال مهم را جست‌وجو می‌کند: چرا و چگونه برخی تهدیدها و فاجعه‌ها در ذهن ما پررنگ‌تر از بقیه ثبت و احساس می‌شوند؟ همدلی ما با قربانیان مصائب جهانی تا کجا ادامه می‌یابد؟ چه زمانی خسته می‌شویم و به شرهای اخلاقی رضایت می‌دهیم؟ چرا  نمی‌توانیم از خیال‌پردازی درباره‌ی پایان جهان دست بکشیم؟ آیا آدمی می‌تواند مانع تکرار تاریخ شود؟ می‌تواند لحظه‌ای را که می‌زیَد از دل همان لحظه درک کند؟ در زمانه‌ای که رسانه‌ها و شبکه‌های اجتماعی حکمرانی می‌کنند؛‌ واقعیت‌ را به شکل‌های مختلف و گاه کاملاً متضاد تعریف می‌کنند؛ عشق، نفرت، باور و اندوه می‌‌آفرینند؛ و گاه در بزنگاه‌های تاریخی، فرهنگی، اجتماعی و سیاسی بی‌‌رحمانه، پنهانی و بی‌اعتنا قربانی می‌گیرند، آیا انسان می‌تواند روش‌هایی نو برای بودن در دنیای جدید و کنار آمدن با آن بیابد؟ آیا می‌تواند در بحبوحه‌ی فاجعه‌های عظیم و کمابیش فهم‌ناپذیر به وظیفه‌ی شناختی، اخلاقی و عملی خود پی ببرد و به آن‌ عمل کند؟ گبرت با استادی تمام می‌کوشد پاسخی به این دست پرسش‌ها بیابد.