احمد آرام در مجموعه‌داستان «به چشم‌های هم خیره شده بودیم» به چشم‌های مخاطبش خیره می‌شود و شوق دنبال کردن روایت را در دل و جان او زنده می‌‌کند. «فانوس»، «شبِ به یادماندنی»، «خرده‌روایت‌های منطقه‌ی البروج»، «راگا» و «دره‌های ماه‌زده» نام پنج داستان این کتاب هستند. احمد آرام قصه‌گویی تواناست که می‌تواند در عین حفظ یک سبک روایی منسجم که برآمده از ایده‌های ویژه‌اش درباره‌ی مسئله‌ی «بوم» و بومی‌نویسی است درلحظه لحظه‌ی داستان‌هایش این پرسش را در ذهن خواننده زنده نگه دارد: «بعد چه شد؟» تهدیدهای ذهنی و عینی‌ای که عنصر پیش‌برنده‌ی داستان‌های آرام هستند موقعیتی ناآرام و پرتلاطم را شکل می‌دهند. موقعیت‌هایی که حتی برای لحظه‌ای ملال‌زده نمی‌شوند.