احمد کسروی کتاب «بهائیگری، شیعیگری، صوفیگری» از آثار جنجالی اوست که نخستین بار در سال ۱۳۲۱ خورشیدی (۱۹۴۲ میلادی) منتشر شد. این کتاب در واقع مجموعه‌ای از سه رساله است که کسروی در آن به نقد سه جریان دینی و مذهبی، یعنی آیین بهائی، تشیع و تصوف، از دیدگاه خود می‌پردازد.  
محتوای کتاب
* بخش «بهائیگری»: کسروی تاریخ پیدایش آیین بهائی را از جنبش بابیه بررسی می‌کند و به نقد آموزه‌ها و سازمان این آیین می‌پردازد.
* بخش «شیعیگری»: او بسیاری از باورها و آیین‌های رایج در تشیع، مانند عزاداری‌ها، شفاعت و برخی عقاید مربوط به امامان را نقد می‌کند و معتقد است این امور از اسلام نخستین فاصله گرفته‌اند.
* بخش «صوفیگری»: کسروی تصوف را جریانی می‌داند که به باور او باعث دور شدن مردم از عقل‌گرایی، کار و مسئولیت اجتماعی شده است و به همین دلیل آن را به نقد می‌کشد.