خاطرات مارلون براندو آه خدای من!این طرف و آن طرف در جست و جوی یک نوع پاسخی هستم.نه!پاسخ نه.هیچ چیز.کوشش نمودم آرام باشم ولی هنوز همان وضعیت برقرار است.در جست و جوی درک حقایق و چهره های آن دیوانه شده ام.در اطراف من ترش رویی تلخی وحشت تنفر و دروغ به قدری رایج است که دلم می خواهد برای رهایی از این وضع مفری پیدا کنم. از اینکه هر وقت می خواهم سرم را بلند کنم می ترسم . دارم دیوانه می شوم.هر قدر انسان تلاش می کند که خوب و درستکار و صادق باشد باز هم مردم او را دروغ گو می نامند و به او ظنین شده از او رنجیده و متنفر می شوند.من سعی دارم این رنجش را درک کرده و آن را فراموش کنم.ولی زمانی آن چه را که احساس می کنم می خواهم در قالب کلمات و به فعل درآورم جانم به لبم میرسد.جامعه به انسان این امکان را نمی دهد که آراسته و پیراسته باشد.زیرا مردم همیشه آن ترس لعنتی را دارند.من سعی کردم که سر به راه و درست باشم اما این احساس به من دست داد که منطبق با اصول و ایده های خود زندگی نمی کنم. ترجیح می دهم روی موتور سیکلتم باشم و به خدا فکر کنم تا اینکه در کلیسا باشم و به موتور سیکلتم فکر کنم…