ترکیب پربسامدترین روش واژه‌سازی در زبان فارسی است؛ چنان‌که در بیش از هفتاد درصد از واژه‌های مصوّب فرهنگستان زبان و ادب فارسی از فرایندهای ترکیبی استفاده شده است. بسامد فرایندهای ترکیبی در واژه‌سازی غیرعالمانه از این نیز بیشتر است. بنابراین ضرورت دارد که این روش واژه‌سازی به تفصیل و به نحوی که برای همۀ علاقمندان مفید و کارآمد باشد، بررسی شود. در این کتاب که حاصل گردآوری مقالات نگارنده است که پیش‌تر در قالب هفت مقاله در مجلۀ نامۀ فرهنگستان به چاپ رسیده بود، واژه‌های مرکّب بر اساس سه معیار طبقه‌بندی شده‌اند: ساختار، مقوله، روابط نحوی ـ معنایی میان واژه‌های سازنده. در این مقاله‌ها هدف اصلی این است که واژه‌های مرکب با توجه به ساختار و روابط نحوی ـ معنایی عناصر سازندۀ آنها با یکدیگر طبقه‌بندی شوند و الگوهای بسیار کم‌بسامد نیز نادیده گرفته نشوند؛ چرا که در واژه‌سازی عالمانه گاهی همین الگوهای کم‌بسامد بسیار راهگشایند. دو بخش دیگر که افزون بر مقالات مذکور به این مجموعه افزوده شده است عبارت‌اند از «پیشایندهای مکانی ـ زمانی» و «عددواره‌ها».