فارسی قزوینی، از نظر آوایی، صرفی و برخی جنبه‌های دیگر با فارسی تهرانی متفاوت است. آوای k وg در فارسی قزوینی هموراه پیش‌کامی است. به سخن ساده‌تر، تمام آواهای k از نوع k در واژۀ کلم است نه کاهو، آن‌گونه که در فارسی تهرانی تلفظ می‌شوند. آوای g نیز مانند g در کلمۀ گیره است نه گونه. در فارسی قزوینی تعداد زیادی کلمۀ ترکی به کار می رود و بسیاری از قزوینی‌ها به ترکی بودن آنها آگاهی ندارند. نکتۀ قابل تأمل در این قضیه آن است که بسیاری از این کلمات ترکی غالباً زمانی به کار می‌روند که گوینده بخواهد مفهومی را تشدید کند. مثلاً کلمه گریه در لهجۀ قزوینی به طور طبیعی به کار می‌رود؛ اما هنگامی که می‌خواهند گریۀ شدید را توصیف کنند، از کلمۀ اوکورمه (احتمالاً به معنی نعره گاو) استفاده می‌کنند. هنگامی که فردی گرسته غذایی را به سرعت می‌خورد، برای توصیف عمل او کلمۀ یانه‌یانه (از ییمک به معنی خوردن) استفاده می‌کنند.