یافتههای این اثر نشان میدهد علمای شیعه تاکنون نتوانستهاند متناسب با مسائل اجتماعی روز جامعه، نظامِ فکری و نیرویِ اجتماعی خود را بهگونهای بازسازی کنند که بتوانند در حوزههایی مانند فقر و بیکاری و اعتیاد و روسپیگری نقشی ویژه ایفا کنند. در شرایط اضطرار اقتصادی ناشی از ترکیب سیاستهای نولیبرال با تحریمهای اقتصادی و ناکارآمدیهای دولتها در ایران، علما هیچ گفتار یا سازمان منسجمی برای مواجهه با این وضعیت ندارند. به همین دلیل در چند دهه گذشته مدام از مسائل اجتماعی و اقتصادی عامه مردم فاصله گرفتهاند و بخشی از مشروعیت خود را از دست دادهاند. … مطالعه فعالیتهای خیریه مراجع تقلید شیعه در سده گذشته نشان میدهد این فعالیتها از ابتدای دهه هفتاد، با پیدا شدن جهتگیری هویتگرایانه، دچار دگردیسی مهمی شده است…. نهاد دین اکنون در موقعیتی است که میبایست میان دو جنس همبستگیِ متضاد انتهاب کند: هویتگرا شدن یا اجتماعی شدن؟ صورتمسئله اما هنوز نه روی میز مراجع شیعه است و نه روی میز روشنفگران و دانشگاهیها؛ این، جایی است که شاید چنین آثاری بتوانند نقشی ایفا کنند: در ساختن همبستگی اجتماعی.
