مایکل دنتون در این کتاب به صورت هوشمندانهای از تاریخچه ایدهها به سوی توضیحات علمی حرکت میکند. مانیفستی پیشرو برای زیستشناسی جدید و از سوی دیگر آنالیزی روشنگر تاریخی درباره نظریه تکامل ارائه میکند. نویسنده در این کتاب جدید، استدلال خود را علیه سازش داروینی بهعنوان سازوکاری که توانایی توضیح الگوهایی را که در حیات میبینیم، دارد توسعه میدهد و با بهرهگیری از دانش قابل ملاحظهٔ خود دربارهٔ زیستشناسی تاریخی و مدرن، استدلال تازه و مجابکنندهای دربارهٔ منشا اشکال حیوانی مطرح میکند. مایکلدنتون، بر اساس تنوع گستردهای از واقعیات مسلم از زیستشناسی و دیرینهشناسی، در کتاب جدیدش نقدی بسیار شایسته و متفکرانه دربارهٔ پارادایمنوداروینیسم ارایه میدهد. استدلالهای او بهشکل متقاعدکنندهای پیشنهاد میدهند زیستشناسی مدرن بهصورت نابالغی ایدههای نوعشناسی، ذاتباوری، ساختارگرایی و قوانین اشکالزیستی را بهعنوان رویکردهای جایگزین آیندهدار دربارهٔ منشا تنوع و پیچیدگی بیولوژیکی، کنار میگذارند.
