اسم من جونی بی جونز است. این «بی» اول بئاتریس است. ولی من از بئاتریس خوشم نمی‌آید. از «بی» خالی خوشم می‌آید. من تقریباً شش ساله‌ام. تقریباً شش ساله یعنی وقتی که آدم سوار اتوبوس می‌شود و می‌رود آمادگی. گریس هم که بهترترین دوستم است سوار اتوبوس من می‌شود. جونی بی به خانه‌ی دوستش مهمان شده و قرار است شب هم آن‌جا بخوابد! لوسیل می‌خواهد مهمانی بدهد و جونی بی و گریس را برای شب نگه دارد؛ آن هم در خانه‌ی خیلی خیلی بزرگ مامان‌بزرگ خیلی خیلی پولدارش! گریس و جونی بی، لحظه‌شماری می‌کنند تا همه‌ی وسایل پولداری آن‌جا را ببینند. آرزوی آن‌ها شب خوابیدن توی خانه‌ی مامانی لوسیل بوده و حالا قرار است به آرزویشان برسند. قرار هم نیست هیچ اتفاق ناجوری بیفتد؛ مگر نه؟